Isolde Gunneman móét praten over de steekpartij die zij op haar werk bij de Sociale dienst maar net overleefde.
MARGREETH FERNHOUT
WIJK BIJ DUURSTEDE
Isolde Gunneman praat makkelijk over de steekpartij bij de Sociale Dienst in Zeist. Alsof het haar broer of vriend was die is aangevallen.
Twee littekens in haar hals bewijzen dat zij toch echt degene was die op 9 oktober 2006 werd neergestoken. Een agressieve klant stak haar en een bewaker neer met een slagersmes. Beheerst en zorgvuldig haar woorden kiezend vertelt ze hoe het nu, ruim een jaar later, met haar gaat. Niet zo lang geleden werd Isolde 24. Sinds de steekpartij is ze echter duidelijk ouder geworden.
,,Ik was best een feestbeest. Ieder weekend uit, drinken, praten over niets.” In haar vriendengroep zitten de meesten nog in die fase. ,,Ik niet meer. Dat begrijpen ze meestal, ze weten dat er in de tussentijd veel is veranderd, maar ik moet op zaterdagavond nog wel eens uitleggen dat ik liever op de bank een filmpje kijk met mijn vriend, dan dat ik uitga. Ik ben een saaie burgertrut geworden, zeg ik dan.”
Haar gevecht met de dood heeft haar de blik meer op de toekomst doen richten. ,,Ik wil een huis, trouwen met mijn vriend, kinderen krijgen en een vaste baan. Als die man me niet had neergestoken had ik daar nu nog lang niet zo over gedacht.”
In het begin vond Isolde haar persoonlijke veranderingen frustrerend. ,,Ik wilde die periode in mijn leven nog helemaal niet afsluiten. Ik wilde ook nog uitgaan en plezier hebben.” Nu beschouwt ze het als een positief gevolg. ,,Misschien is het wel een excuus om er mee te kunnen omgaan. Zo kan ik het verwerken, het accepteren.”
Isolde wil weinig kwijt over wat er die middag precies gebeurde. Niet omdat ze er niet over wil of kan praten, maar omdat de rechtszaak nog moet komen. Wat ze naar buiten brengt kan de zaak beïnvloeden. Bekend is dat het allemaal heel snel is gegaan. Isolde wilde een klant helpen. Dat kon ze niet, waarop de man kwaad werd en een mes tevoorschijn haalde. Hij stak eerst een bewaker in zijn nek en haalde daarna uit naar Isolde. Het mes verdween in haar nek, miste op drie millimeter een slagader en kwam er bij haar kin weer uit.
Pas in het ziekenhuis verloor Isolde het bewustzijn. Ze kreeg een tweede bloeding, die haar op het randje van de dood bracht. Pas de volgende ochtend werd ze weer wakker. ,,Ik was zo moe. Ik had heel veel pijn. Op een gegeven moment had ik het wel gehad. Laat allemaal maar zitten, dacht ik. Laat me maar doodgaan.”
Haar vriend bleef die nacht bij haar in het ziekenhuis. ,,Dat heeft me doen overleven. Ik besefte opeens wat ik nog had om voor te vechten.”
Nog geen twee maanden na de steekpartij was Isolde alweer aan het werk. ,,Ik zat nog in de knokfase. Ik moest en zou de oude Isolde weer worden.” Twee maanden later stortte ze echter alsnog in. ,,Iedereen bleef me behandelen als Isolde die neergestoken was. Dat wilde ik niet. Ik kreeg steeds vaker flashbacks. Vooral de geur in het gebouw deed me heel erg aan de steekpartij denken. Zodra ik binnenstapte, begon ik te zweten.”
Isolde zit nog steeds thuis, maar het gaat beter. ,,Sinds een paar weken zeggen mensen dat de oude blik in mijn ogen terug is. Ik voel me ook steeds beter, ik kan weer volop genieten. Ik durf weer alleen over straat. Alleen in Zeist niet. Ik ben altijd bang dat ik andere klanten van de Sociale Dienst tegenkom, die me herkennen. Ik wil komende jaren dan ook niet bij de Sociale Dienst werken.”
De vriend van Isolde is haar tot een grote steun geweest. ,,We waren een jaar bij elkaar, maar onze relatie was al best serieus. Zo’n gebeurtenis kan mensen uit elkaar drijven of ze juist dichter bij elkaar brengen. Ons heeft het heel dicht bij elkaar gebracht.”
Isolde praat met vrienden en familie veel over de steekpartij en de gevolgen. ,,Het is heel heftig. Of mensen willen of niet, ik moet hier over praten. Het komt ook bij veel dingen boven. Bij alle mooie gebeurtenissen, zoals de geboorte van mijn neefje, denk ik er even aan terug. Niet vanwege de steekpartij, maar omdat ik zo blij ben dat ik er nog ben en dit mee mag maken.”
De rechtszaak tegen de verdachte Farid B. (22) dient 6 februari. Hij zit vast.
Paspoort
Geboren: Op 14 december 1983.
Carrière: Opleiding Sociaal Pedagogisch Werk.
Privé: Verloofd, woont in Wijk bij Duurstede.
Voor het AD.
Loading tweets...