Dec
17

Eerst moeder, dan Tsjetsjeen

Ze verloren ouders, broers, echtgenoten en zonen door de Tsjetsjeense oorlog. Hun huizen werden gebombardeerd, hun steden verwoest. Hun land moesten ze achterlaten om het geluk te zoeken in Moskou. Daar worden ze uitgemaakt voor zwartkonten, hun kinderen voor crimineel en hun kleinkinderen voor terrorist. Maar ze vechten door, voor hun enige doel van bestaan: hun kinderen en kleinkinderen. ,,Ik ben geen patriot voor Rusland en niet voor Tsjetsjenië. Ik ben alleen maar een moeder.”

,,Mijn man is doodgeschoten. Mijn ene schoonzoon ook, de andere waarschijnlijk, hij is zeven jaar geleden ontvoerd. Mijn jongste zoon zit onschuldig in de gevangenis. Maar heb ik je al verteld dat mijn kleindochter een prijs heeft gewonnen?” Malika Mintsayev, 56 jaar, in 1996 naar Moskou gevlucht. Ze wil best vertellen over haar dode familieleden, als ze ook maar iets mag zeggen over haar drie prachtige kleindochters.

,,Ik trouwde toen ik 17 was, mijn man had ik voor die dag nog nooit gezien. Zeven kinderen kregen we, drie zonen en vier dochters. Nee, ik heb mijn man niet zelf uitgekozen, maar we waren vastbesloten ons leven mooi te maken. We zaten vol met plannen en hadden perspectief. Onze kinderen zouden een fijne jeugd hebben, opgroeien in vrede.”

Alles veranderde toen in 1994 de eerste Tsjetsjeense oorlog uitbrak.

Meer lezen…? Deze en drie andere verhalen van moeders uit Tsjetsjenië zijn te koop, samen met de geweldige foto’s van Marielle van Uitert.

Nov
26

Een scheepslading werk

Eigenlijk post ik nooit bedrijfsnieuws. Maar misschien is het toch eens tijd te vertellen waar ik allemaal mee bezig ben. Zo kunt u ook zien hoe veelzijdig mijn werk is. Dus, hierbij een lijstje met opdrachten van de maand november:

Een verhaal over het Schip van de toekomst voor Scheepsbouw Nederland Magazine.

Voor de Maritieme en Offshore Carrièrekrant een artikel over het project ikonderzoekwater.nl.

Zeven interviews voor de Maritieme Carrièregids.

Voor de Scheepvaartkrant een verhaal over het verslepen van de Limonadefabriek, het onderzoekscentrum Marin en een interview met Xander Bezuijen van Stichting Meander.

Een indringend interview met een 21-jarige ex-ama die nu illegaal in Nederland is voor de Viva.

Voor Uitvaart Vakblad een artikel over de opruimactie van een Joodse begraafplaats in Amsterdam.

Voor het bewonersblad MiddenIn van woningbouwvereniging de Kombinatie een interview met de medeweker project participatie.

Een dagje mee met de Bliksemstage voor het businessblad van FC Utrecht Guts4Glory.

En intussen ook nog vijf nachtdiensten voor het ANP en tien dagen bij BNR. Ik mag wel zeggen, november was een topmaand! Heerlijk gewerkt, van mij mogen er net zoveel opdrachten komen in december, januari, februari, maart, april… Doe maar heel 2012!

Sep
28

Van alles wat in Belgrado

Belgrado is de woonplaats van Nemanja, een Servischejongen die ik een paar jaar geleden in Rusland ontmoette toen we samen vrijwilliger waren bij een zomerkamp. Of ik nu contact heb onderhouden of niet, ik schrijf altijd een berichtje als ik in de woonplaats van een buitenlandse bekende ben. Dankzij FaceBook is immers vrijwel iedereen binnen handbereik.

Zodoende ben ik twee dagen met Nemanja op stap geweest. Extra leuk natuurlijk dat ook hij journalist is, hij werkt op de webredactie van de Servische nationale televisie. Wat ik me nooit heb gerealiseerd, is dat Belgrado nog tamelijk recent is gebombardeerd, namelijk in 1999 nog. 23 december van dat jaar was het gebouw van de televisie doelwit, Nemanja vertelde me hoe hij het geluid destijds kon horen. Veel geschiedenis voelt voor mij eerder als een verhaal dan als een feit, maar als mensen van mijn leeftijd het kunnen vertellen wordt dat opeens anders. Aangezien de ravage nooit helemaal is opgeruimd, werd de geschiedenis opeens wel heel echt. We liepen langs nog twee van zulke gebombardeerde gebouwen, indrukwekkend en interessant.

Indrukwekkend van een heel andere orde is de enorme kerk die we daarna bekeken. De buitenkant staat, maar binnen is het nog lang niet klaar. Het beeldhouwwerk en de fresco’s heeft door politiek, oorlog en geldgebrek soms decennia lang stilgelegen. De bouw begon namelijk al in 1935.

Verder is Belgrado een stad van restaurants, terrasjes en clubs. Uit dansen had ik niet zo’n behoefte aan, maar koffie langs de drukke straten of een lekkere pasta in een boot op de Donau sla ik zeker niet af!

Musea zijn meestal niet het eerste waar ik naartoe ga, maar in Belgrado wilde ik het Teslamuseum absoluut niet overslaan. Ik ben wel een beetje een nerdje af en toe en de kans de wonderlijke ontdekkingen van Tesla kunnen zien, liet ik dan ook niet aan me voorbijgaan. Erg boeiend museum en lekker veel werkende experimenten. Ook mooi hoe Teslalovend de gids was: Marconi en Edison waren een stel dieven. Het moet gezegd: Tesla sleepte beide voor de rechter wegens het schenden van patenten en won in beide gevallen!

Al met al me prima vermaakt in Belgrado, al word ik zo richting het eind van mijn reis altijd een beetje monumentenmoe. En, laat ik eerlijk zijn, het vooruitzicht Het Vriendje heel spoedig weer te zien maakte me soms de ongeduldig me echt in Belgrado te verdiepen. Gelukkig hoef ik nog maar zo’n 40 uur geduld te hebben!

Sep
25

Practical travel information

During this trip, I very often had no idea how to get from one place to another. Information on the internet was not always reliable and often even non-existent. Since I now have some knowledge, I thought it would be good to share my experiences. This post is mainly meant for those who stumble upon it using Google. Please let me know if you have found this post and find it useful! Updates are of course welcome as well, though I do not plan to turn this website into a travel guide.

Berlin – Bratislava, Bratislava – Bled and Bled – Bar were trips I did do using db.de, and so can you.

From Bar to Berat

At 8:50 I took the bus from Bar to Ulcinj. There was supposed to be a bus at 7:30 as well, but it never showed.  To Ulcinj it was not long, maybe only half an hour to get there. A ticket was 2,50 euro.

Arriving in Ulcinj, I learned there was a bus heading for Skhoder ar 12.30. I decided it would be too late for me to take, as I wanted to make it all the way to Berat that same day. So I took a taxi, which costed 30 euro. The ride was a bit longer then an hour and the driver dropped me at the busstation where minibusses left for Tirana.

From Skhoder to Tirana frequent minibusses (or furgon, they call them in Albania) leave. It costed 5 euro and took a couple of hours. Problem in Tirana is to find the place where the furgons to Berat leave. You could do it on your own for example by taxi, but since I am a very kind looking girl and can look very helpless, my driver brought me to the place they left. The furgon to Berat again took a couple of hours and costed 5 euro if I remember correctly. Paying in euro’s was no problem at all. These furgon also left quite frequent. I was in Berat at around 16.30.

From Berat to Bitola

In Bitola very early busses leave for Korca, at 4.30 en 5.00 in the morning. It cost 600 LEK and will drop you of near the border. I was told that usually the driver brings you all the way to the border, but I had to walk for almost 3 kilometers uphill. There was also a taxi waiting though, he offered me to bring me there for 2 euro. At that time I did not know it was walking this far, so I refused. The walk was very nice though, half way you have a fabulous view over the Ohrid lake. If you want to leave later, it is also possible to first catch a furgon to Elbasan and from there a furgon to Korca. Especially the last bit is quite a scenic ride by the way. You know you are approaching the border when you start driving up a mountain again and make a lot of turns to go up the hill.

In Macedonia there were taxis waiting at the border. One took me to Ohrid for 10 euro and 500 LEK, which was, I learned later, a bit too much. Others paid less than 10 euro. In Ohrid at 10.00 a bus left to Bitola, arriving there at 11.30 and costing 200 denari.

From Bitola to Belogradchik

In Bitola a bus to Sofia leaves at 5.00 in the morning. In Skopje you have to change busses, but these wait for each other and you can buy a ticket for the whole bit in Bitola. I paid 800 denari.

I arrived in Sofia at around 14.00 local time (there’s a time difference of +1 hour with Macedonia!) The bus for Belogradchik  was 15 Leva and left at 16.30. It arrived around 20.15.

From Belogradchik to Belgrade

First I took a bus to Vidin, which was 5 Leva. I took the one from 9.00, but there was also busses leaving at 7.30 and 8.00. The trip to Vidin was about an hour.

In Vidin I had the bus to Bregovo, 3 Leva leaving at 11.50. The driver brought me to the border, I don’t think this is the usual stop though. I had to walk across the border. Still in Bulgaria, a taxi to Negotin was offered for 10 euro, but I declined. On the other side, I had to hitchhike to Negotin. I rode with someone who had to wait for a bit before his papers were ready. We stand there for half an hour and including crossing the border, I could observe the crossing for about one hour. In this time not one car drove by in the direction of Serbia.

Because of the time difference, I won one hour again, which made me on time for the 13.30 bus to Belgrade. As far as I understand there is only one bus per day. I paid 830 Serbian dinari. The ride was quite scenic by the way, I enjoyed it especially until Nis.

That’s it! Again, if you have anything to contribute, or used the information, please leave a comment! I wonder if I am able to help someone with this info. Have a safe travel!

Sep
25

Van Belogradchik naar Belgrado

De douanebeambte keek me vreemd aan. ,,Hoe ben je hier gekomen? Lopend?! En… Hoe ga je weer verder?” Tja, op die laatste vraag had ik ook nog niet echt een antwoord. Van Belogradchik naar de grens was achteraf gezien best een eitje. Eerst de bus naar Vidin en vanaf daar de bus naar het grensdorp. De chauffeur was zo ‘aardig’ me tot de grens te brengen, al vond hij wel dat hij in ruil daarvoor me een kus mocht geven. Vooraf toestemming vragen zat er natuurlijk niet in, dus ik heb een heel tijdje mijn wangen lopen poetsen voor ik weer van het vieze gevoel af was.

Afijn, de grens dus. Eerst de Bulgaarse beambten, dan zo’n 800 meter niemandsland en dan de Servische grens. Daar vroegen ze niets, hoewel ook zij zich afgevraagd moeten hebben hoe ik verder ging komen. dat wist ik zelf ook nog niet, maar het ging makkelijker dan verwacht. Ik klopte op het raampje van een busje dat stilstond, maakte duidelijk dat ik mee wilde liften naar Negotin en ik was onderweg! Engels sprak de chauffeur niet, maar gelukkig heb ik ooit het rare plan opgevat Russisch te leren en dat sprak hij dan weer wel.

In Negotin ging hij op zoek naar het busstation voor me en pas toen hij zeker wist dat er snel een bus naar Belgrado ging, namen we afscheid. Fijn! Ik word er altijd zo blij van zulke mensen te ontmoeten. Ik bleek mazzel te hebben, want er gaat maar een bus per dag naar Belgrado en die bleek een klein uurtje later te vretrekken. De rest van de reis was een makkie en nog voor het donker was stond ik in Belgrado bij een hostel op de stoep.

Het zijn van die dagen dat ik me afvraag wanneer mijn geluk opraakt.

Older posts «