Margreeth Media

Het was mooi weer en Shody, Marcia en Jelte gingen een eindje fietsen. Op het laatste moment besloot ik ook mee te gaan, op de paars/zwart gespikkelde fiets die ik voor mijn elfde verjaardag had gekregen.

Onderweg moesten we een spoordijk over, die zo steil was dat van fietsen geen sprake kon zijn. Via handgrepen en planken moesten we er overheen klimmen. Shody was er al over, maar ik kon halverwege niet verder. Marcia ging me voorbij om me te kunnen helpen. Ze kreeg de slappe lach en bleef zitten waar ze zat. Ik werd baldadige en wierp mijn bovenlijf op het spoor.

Op dat moment hoor ik een trein aankomen. Omdat terug geen optie is, werp ik mijn been omhoog in de hoop mijn hele lijf aan de andere kant te krijgen. Het lukt en ik val…

Ik word wakker op de vloer van mijn hostelkamer. Mijn achterhoofd is tegen de punt van het kastje geslagen, mijn knie keihard op de vloer. Even blijf ik volslagen in de war liggen.

Oja. Belgrado. Gelukkig lag ik niet boven in het stapelbed…

Achterop de ansicht die ik vandaag kocht stond een quote van een bekende Bulgaar. ‘I cannot describe Belogradchik, it is something that must be seen.’ True that!

De rotsformaties, het kasteel, het duizelingwekkende uitzicht… Geweldig! Ik heb er uren mee zoet gebracht en veel te veel foto’s gemaakt. Die ik helaas niet kan laten zien omdat dit veel te dure hotel wel wifi heeft, maar ik alleen kan internetten op mijn telefoon.

Oja, duur hotel dus, helaasch. Wilde de Bulgaren niet langer tot last zijn dan nodig heb vanmorgen ook anderhalf uur besteed aan een kamer vinden. Nada! Stuk of zes plekken geprobeerd, alles vol. Dus toen maar een reservering gemaakt in het grootste en duurste hotel van de stad. De gratis spa, whirlpool etc was allemaal al dicht toen ik incheckte, dus daar heb ik niet van geprofiteerd. Morgenochtend asociaal veel ontbijten. Overigens moet ik nu ook weer niet te veel over de prijs klagen, 45 euro voor een viersterrenhotel is nu ook weer niet overdreven.

In een openluchtcafe raakte ik vanmiddag aan de praat met een gespierde Duitser. Hij bleek ik opdracht van Europol agenten in allerlei nieuwe EU-lidstaten op te leiden. Zijn specialiteit: special forces. Hoogst interessant en we waren dan ook pas een uur of drie later uitgepraat.

Ik ben de eerste om toe te geven dat alleen reizen soms best eenzaam is, maar alleen dan heb je zulke ontmoetingen!

Vandaag had ik veel tijd om na te denken, aangezien ik van 5.00 tot 20.30 in de bus zat. En ik bedacht me dat Het Verhaal van deze reis nog niet echt was gebeurd. Het Verhaal voor op feesten en partijen, zoals een huwelijksaanzoek van een Noor, overnachten in een vrachtwagencabine of dronken gevoerd worden door een stil Russen. Iedere reis gebeurt me wel iets dat Het Verhaal wordt van de reis.

Vandaag gebeurde Het Verhaal van deze reis. Belogradchik is maar een klein dorp, maar voor Bulgaren een bezienswaardigheid. Pensions en kamers genoeg, dus ik had zoals gewoonlijk niets gereserveerd. Om 20.30 kwam ik aan in het dorp en ging vol goede moed op weg naar de adressen die keurig op een plattegrond stonden aangegeven. Nummer 1 was vol. Nummer 2 ook. Nummer 3 idem dito. Ik begon met een pietsje zorgen te maken. Bij nummer 4 deden de huurders zelf open, het bleek een heel appartement. Ook verhuurd dus. Maar dit gezelschap sprak goed Engels en nam meteen het initiatief de eigenaar op te bellen of hij nog iets mist.

Die nam niet op, maar in de tussentijd kreeg ik wat te de drinken aangeboden en maakten een praatje. Het was direct heel gezellig. De huurders zijn twee zussen tussen de 35 en 45, de jongste met haar man en twee zoons van 5 en 12. Na een half uurtje belde de eigenaar terug, er volgde een gesprek in het Bulgaars, kort overleg onderling en toen: je bent onze gast! We hebben toch nog een bed over en de eigenaar vindt het best. Wat ik namelijk niet wist; is dat het vandaag een nationale feestdag is en half Bulgarije een weekendje weg is.

Prompt kreeg ik nog meer eten en drinken aangeboden. En dan kun je niet meer weigeren natuurlijk. Dus ik moest aan het bier (dat ik zelden drink) en de tomaten (die ik niet lust.) Hoewel, de tomaten kwamen uit eigen tuin en waren stiekem nog best heel lekker!

Ik ben benieuwd wat de dag van morgen brengt, ga in elk geval alvast broeden op een mooi bedankje.

Waarom ben ik eigenlijk in Bitola? Tja, omdat het met een B begint en ik ook Macedonie wel eens wilde zien. Toeristisch gezien is Bitola zeker geen hoogtepunt.

Echt mooie dingen zijn er niet, de historische bouwwerken zoals twee oude moskees zijn ernstig verwaarloosd. Het riviertje door de stad is vervuild en nodigt niet uit om gezellig langs te zitten. De ooit zo glorieuse bazaar van duizenden kleine winkeltjes ligt nu wat achteraf en herbergt weinig unieks.

Toch is het leuk hier te zijn. Bitola is namelijk wel een enorme terrassenstad, met lange wandelpromenade. Onder de luifels zitten overal mensen (goede!) koffie te drinken en mensen te kijken.

Dat heb ik vandaag dus ook uitgebreid gedaan. Wat me enorm opviel hier, zijn de meisje en vrouwen. Hoe verder naar het oosten, hoe opgedirkter de vrouwen, is altijd mijn observatie geweest. Of: hoe slechter de bestrating, hoe hoger de hakken. Hier gaat die stelregel niet op. Het publiek zou zo uit de Utrechtse binnenstad zijn kunnen gekomen: hier en daar hakken maar vooral gemakkelijke gympies. Rokjes, maar niet ultrakort. Make-up, maar bescheiden. Heel anders dan in buurland Albanie, waar ik veel jongedames toch best, uh, sletterig vond.

In de namiddag begon het weer te regenen en dat doet het sindsdien. In de omgeving moet nog een leuk dorpje zijn, maar voor morgen wordt niet echt beter weer voorspeld. Dus ik denk dat ik me weer aansluit bij de bevolking van Bitola: koffie drinken en mensen kijken!

Overigens heeft het gebrek aan toerisme een nadeel: ik ben nog niet een ansichtkaart van de stad tegengekomen. Vrees dus dat er een gat in mijn b-verzameling komt.