«

»

Sep 22

Bulgaarse gastvrijheid

Vandaag had ik veel tijd om na te denken, aangezien ik van 5.00 tot 20.30 in de bus zat. En ik bedacht me dat Het Verhaal van deze reis nog niet echt was gebeurd. Het Verhaal voor op feesten en partijen, zoals een huwelijksaanzoek van een Noor, overnachten in een vrachtwagencabine of dronken gevoerd worden door een stil Russen. Iedere reis gebeurt me wel iets dat Het Verhaal wordt van de reis.

Vandaag gebeurde Het Verhaal van deze reis. Belogradchik is maar een klein dorp, maar voor Bulgaren een bezienswaardigheid. Pensions en kamers genoeg, dus ik had zoals gewoonlijk niets gereserveerd. Om 20.30 kwam ik aan in het dorp en ging vol goede moed op weg naar de adressen die keurig op een plattegrond stonden aangegeven. Nummer 1 was vol. Nummer 2 ook. Nummer 3 idem dito. Ik begon met een pietsje zorgen te maken. Bij nummer 4 deden de huurders zelf open, het bleek een heel appartement. Ook verhuurd dus. Maar dit gezelschap sprak goed Engels en nam meteen het initiatief de eigenaar op te bellen of hij nog iets mist.

Die nam niet op, maar in de tussentijd kreeg ik wat te de drinken aangeboden en maakten een praatje. Het was direct heel gezellig. De huurders zijn twee zussen tussen de 35 en 45, de jongste met haar man en twee zoons van 5 en 12. Na een half uurtje belde de eigenaar terug, er volgde een gesprek in het Bulgaars, kort overleg onderling en toen: je bent onze gast! We hebben toch nog een bed over en de eigenaar vindt het best. Wat ik namelijk niet wist; is dat het vandaag een nationale feestdag is en half Bulgarije een weekendje weg is.

Prompt kreeg ik nog meer eten en drinken aangeboden. En dan kun je niet meer weigeren natuurlijk. Dus ik moest aan het bier (dat ik zelden drink) en de tomaten (die ik niet lust.) Hoewel, de tomaten kwamen uit eigen tuin en waren stiekem nog best heel lekker!

Ik ben benieuwd wat de dag van morgen brengt, ga in elk geval alvast broeden op een mooi bedankje.