Continue reading »]]> Ze verloren ouders, broers, echtgenoten en zonen door de Tsjetsjeense oorlog. Hun huizen werden gebombardeerd, hun steden verwoest. Hun land moesten ze achterlaten om het geluk te zoeken in Moskou. Daar worden ze uitgemaakt voor zwartkonten, hun kinderen voor crimineel en hun kleinkinderen voor terrorist. Maar ze vechten door, voor hun enige doel van bestaan: hun kinderen en kleinkinderen. ,,Ik ben geen patriot voor Rusland en niet voor Tsjetsjenië. Ik ben alleen maar een moeder.”

,,Mijn man is doodgeschoten. Mijn ene schoonzoon ook, de andere waarschijnlijk, hij is zeven jaar geleden ontvoerd. Mijn jongste zoon zit onschuldig in de gevangenis. Maar heb ik je al verteld dat mijn kleindochter een prijs heeft gewonnen?” Malika Mintsayev, 56 jaar, in 1996 naar Moskou gevlucht. Ze wil best vertellen over haar dode familieleden, als ze ook maar iets mag zeggen over haar drie prachtige kleindochters.

,,Ik trouwde toen ik 17 was, mijn man had ik voor die dag nog nooit gezien. Zeven kinderen kregen we, drie zonen en vier dochters. Nee, ik heb mijn man niet zelf uitgekozen, maar we waren vastbesloten ons leven mooi te maken. We zaten vol met plannen en hadden perspectief. Onze kinderen zouden een fijne jeugd hebben, opgroeien in vrede.”

Alles veranderde toen in 1994 de eerste Tsjetsjeense oorlog uitbrak.

Meer lezen…? Deze en drie andere verhalen van moeders uit Tsjetsjenië zijn te koop, samen met de geweldige foto’s van Marielle van Uitert.

Continue reading »]]> Eigenlijk post ik nooit bedrijfsnieuws. Maar misschien is het toch eens tijd te vertellen waar ik allemaal mee bezig ben. Zo kunt u ook zien hoe veelzijdig mijn werk is. Dus, hierbij een lijstje met opdrachten van de maand november:

Een verhaal over het Schip van de toekomst voor Scheepsbouw Nederland Magazine.

Voor de Maritieme en Offshore Carrièrekrant een artikel over het project ikonderzoekwater.nl.

Zeven interviews voor de Maritieme Carrièregids.

Voor de Scheepvaartkrant een verhaal over het verslepen van de Limonadefabriek, het onderzoekscentrum Marin en een interview met Xander Bezuijen van Stichting Meander.

Een indringend interview met een 21-jarige ex-ama die nu illegaal in Nederland is voor de Viva.

Voor Uitvaart Vakblad een artikel over de opruimactie van een Joodse begraafplaats in Amsterdam.

Voor het bewonersblad MiddenIn van woningbouwvereniging de Kombinatie een interview met de medeweker project participatie.

Een dagje mee met de Bliksemstage voor het businessblad van FC Utrecht Guts4Glory.

En intussen ook nog vijf nachtdiensten voor het ANP en tien dagen bij BNR. Ik mag wel zeggen, november was een topmaand! Heerlijk gewerkt, van mij mogen er net zoveel opdrachten komen in december, januari, februari, maart, april… Doe maar heel 2012!

Continue reading »]]> Belgrado is de woonplaats van Nemanja, een Servischejongen die ik een paar jaar geleden in Rusland ontmoette toen we samen vrijwilliger waren bij een zomerkamp. Of ik nu contact heb onderhouden of niet, ik schrijf altijd een berichtje als ik in de woonplaats van een buitenlandse bekende ben. Dankzij FaceBook is immers vrijwel iedereen binnen handbereik.

Zodoende ben ik twee dagen met Nemanja op stap geweest. Extra leuk natuurlijk dat ook hij journalist is, hij werkt op de webredactie van de Servische nationale televisie. Wat ik me nooit heb gerealiseerd, is dat Belgrado nog tamelijk recent is gebombardeerd, namelijk in 1999 nog. 23 december van dat jaar was het gebouw van de televisie doelwit, Nemanja vertelde me hoe hij het geluid destijds kon horen. Veel geschiedenis voelt voor mij eerder als een verhaal dan als een feit, maar als mensen van mijn leeftijd het kunnen vertellen wordt dat opeens anders. Aangezien de ravage nooit helemaal is opgeruimd, werd de geschiedenis opeens wel heel echt. We liepen langs nog twee van zulke gebombardeerde gebouwen, indrukwekkend en interessant.

Indrukwekkend van een heel andere orde is de enorme kerk die we daarna bekeken. De buitenkant staat, maar binnen is het nog lang niet klaar. Het beeldhouwwerk en de fresco’s heeft door politiek, oorlog en geldgebrek soms decennia lang stilgelegen. De bouw begon namelijk al in 1935.

Verder is Belgrado een stad van restaurants, terrasjes en clubs. Uit dansen had ik niet zo’n behoefte aan, maar koffie langs de drukke straten of een lekkere pasta in een boot op de Donau sla ik zeker niet af!

Musea zijn meestal niet het eerste waar ik naartoe ga, maar in Belgrado wilde ik het Teslamuseum absoluut niet overslaan. Ik ben wel een beetje een nerdje af en toe en de kans de wonderlijke ontdekkingen van Tesla kunnen zien, liet ik dan ook niet aan me voorbijgaan. Erg boeiend museum en lekker veel werkende experimenten. Ook mooi hoe Teslalovend de gids was: Marconi en Edison waren een stel dieven. Het moet gezegd: Tesla sleepte beide voor de rechter wegens het schenden van patenten en won in beide gevallen!

Al met al me prima vermaakt in Belgrado, al word ik zo richting het eind van mijn reis altijd een beetje monumentenmoe. En, laat ik eerlijk zijn, het vooruitzicht Het Vriendje heel spoedig weer te zien maakte me soms de ongeduldig me echt in Belgrado te verdiepen. Gelukkig hoef ik nog maar zo’n 40 uur geduld te hebben!

Continue reading »]]> During this trip, I very often had no idea how to get from one place to another. Information on the internet was not always reliable and often even non-existent. Since I now have some knowledge, I thought it would be good to share my experiences. This post is mainly meant for those who stumble upon it using Google. Please let me know if you have found this post and find it useful! Updates are of course welcome as well, though I do not plan to turn this website into a travel guide.

Berlin – Bratislava, Bratislava – Bled and Bled – Bar were trips I did do using db.de, and so can you.

From Bar to Berat

At 8:50 I took the bus from Bar to Ulcinj. There was supposed to be a bus at 7:30 as well, but it never showed.  To Ulcinj it was not long, maybe only half an hour to get there. A ticket was 2,50 euro.

Arriving in Ulcinj, I learned there was a bus heading for Skhoder ar 12.30. I decided it would be too late for me to take, as I wanted to make it all the way to Berat that same day. So I took a taxi, which costed 30 euro. The ride was a bit longer then an hour and the driver dropped me at the busstation where minibusses left for Tirana.

From Skhoder to Tirana frequent minibusses (or furgon, they call them in Albania) leave. It costed 5 euro and took a couple of hours. Problem in Tirana is to find the place where the furgons to Berat leave. You could do it on your own for example by taxi, but since I am a very kind looking girl and can look very helpless, my driver brought me to the place they left. The furgon to Berat again took a couple of hours and costed 5 euro if I remember correctly. Paying in euro’s was no problem at all. These furgon also left quite frequent. I was in Berat at around 16.30.

From Berat to Bitola

In Bitola very early busses leave for Korca, at 4.30 en 5.00 in the morning. It cost 600 LEK and will drop you of near the border. I was told that usually the driver brings you all the way to the border, but I had to walk for almost 3 kilometers uphill. There was also a taxi waiting though, he offered me to bring me there for 2 euro. At that time I did not know it was walking this far, so I refused. The walk was very nice though, half way you have a fabulous view over the Ohrid lake. If you want to leave later, it is also possible to first catch a furgon to Elbasan and from there a furgon to Korca. Especially the last bit is quite a scenic ride by the way. You know you are approaching the border when you start driving up a mountain again and make a lot of turns to go up the hill.

In Macedonia there were taxis waiting at the border. One took me to Ohrid for 10 euro and 500 LEK, which was, I learned later, a bit too much. Others paid less than 10 euro. In Ohrid at 10.00 a bus left to Bitola, arriving there at 11.30 and costing 200 denari.

From Bitola to Belogradchik

In Bitola a bus to Sofia leaves at 5.00 in the morning. In Skopje you have to change busses, but these wait for each other and you can buy a ticket for the whole bit in Bitola. I paid 800 denari.

I arrived in Sofia at around 14.00 local time (there’s a time difference of +1 hour with Macedonia!) The bus for Belogradchik  was 15 Leva and left at 16.30. It arrived around 20.15.

From Belogradchik to Belgrade

First I took a bus to Vidin, which was 5 Leva. I took the one from 9.00, but there was also busses leaving at 7.30 and 8.00. The trip to Vidin was about an hour.

In Vidin I had the bus to Bregovo, 3 Leva leaving at 11.50. The driver brought me to the border, I don’t think this is the usual stop though. I had to walk across the border. Still in Bulgaria, a taxi to Negotin was offered for 10 euro, but I declined. On the other side, I had to hitchhike to Negotin. I rode with someone who had to wait for a bit before his papers were ready. We stand there for half an hour and including crossing the border, I could observe the crossing for about one hour. In this time not one car drove by in the direction of Serbia.

Because of the time difference, I won one hour again, which made me on time for the 13.30 bus to Belgrade. As far as I understand there is only one bus per day. I paid 830 Serbian dinari. The ride was quite scenic by the way, I enjoyed it especially until Nis.

That’s it! Again, if you have anything to contribute, or used the information, please leave a comment! I wonder if I am able to help someone with this info. Have a safe travel!

Continue reading »]]> De douanebeambte keek me vreemd aan. ,,Hoe ben je hier gekomen? Lopend?! En… Hoe ga je weer verder?” Tja, op die laatste vraag had ik ook nog niet echt een antwoord. Van Belogradchik naar de grens was achteraf gezien best een eitje. Eerst de bus naar Vidin en vanaf daar de bus naar het grensdorp. De chauffeur was zo ‘aardig’ me tot de grens te brengen, al vond hij wel dat hij in ruil daarvoor me een kus mocht geven. Vooraf toestemming vragen zat er natuurlijk niet in, dus ik heb een heel tijdje mijn wangen lopen poetsen voor ik weer van het vieze gevoel af was.

Afijn, de grens dus. Eerst de Bulgaarse beambten, dan zo’n 800 meter niemandsland en dan de Servische grens. Daar vroegen ze niets, hoewel ook zij zich afgevraagd moeten hebben hoe ik verder ging komen. dat wist ik zelf ook nog niet, maar het ging makkelijker dan verwacht. Ik klopte op het raampje van een busje dat stilstond, maakte duidelijk dat ik mee wilde liften naar Negotin en ik was onderweg! Engels sprak de chauffeur niet, maar gelukkig heb ik ooit het rare plan opgevat Russisch te leren en dat sprak hij dan weer wel.

In Negotin ging hij op zoek naar het busstation voor me en pas toen hij zeker wist dat er snel een bus naar Belgrado ging, namen we afscheid. Fijn! Ik word er altijd zo blij van zulke mensen te ontmoeten. Ik bleek mazzel te hebben, want er gaat maar een bus per dag naar Belgrado en die bleek een klein uurtje later te vretrekken. De rest van de reis was een makkie en nog voor het donker was stond ik in Belgrado bij een hostel op de stoep.

Het zijn van die dagen dat ik me afvraag wanneer mijn geluk opraakt.

Continue reading »]]> Het was mooi weer en Shody, Marcia en Jelte gingen een eindje fietsen. Op het laatste moment besloot ik ook mee te gaan, op de paars/zwart gespikkelde fiets die ik voor mijn elfde verjaardag had gekregen.

Onderweg moesten we een spoordijk over, die zo steil was dat van fietsen geen sprake kon zijn. Via handgrepen en planken moesten we er overheen klimmen. Shody was er al over, maar ik kon halverwege niet verder. Marcia ging me voorbij om me te kunnen helpen. Ze kreeg de slappe lach en bleef zitten waar ze zat. Ik werd baldadige en wierp mijn bovenlijf op het spoor.

Op dat moment hoor ik een trein aankomen. Omdat terug geen optie is, werp ik mijn been omhoog in de hoop mijn hele lijf aan de andere kant te krijgen. Het lukt en ik val…

Ik word wakker op de vloer van mijn hostelkamer. Mijn achterhoofd is tegen de punt van het kastje geslagen, mijn knie keihard op de vloer. Even blijf ik volslagen in de war liggen.

Oja. Belgrado. Gelukkig lag ik niet boven in het stapelbed…

Continue reading »]]> Achterop de ansicht die ik vandaag kocht stond een quote van een bekende Bulgaar. ‘I cannot describe Belogradchik, it is something that must be seen.’ True that!

De rotsformaties, het kasteel, het duizelingwekkende uitzicht… Geweldig! Ik heb er uren mee zoet gebracht en veel te veel foto’s gemaakt. Die ik helaas niet kan laten zien omdat dit veel te dure hotel wel wifi heeft, maar ik alleen kan internetten op mijn telefoon.

Oja, duur hotel dus, helaasch. Wilde de Bulgaren niet langer tot last zijn dan nodig heb vanmorgen ook anderhalf uur besteed aan een kamer vinden. Nada! Stuk of zes plekken geprobeerd, alles vol. Dus toen maar een reservering gemaakt in het grootste en duurste hotel van de stad. De gratis spa, whirlpool etc was allemaal al dicht toen ik incheckte, dus daar heb ik niet van geprofiteerd. Morgenochtend asociaal veel ontbijten. Overigens moet ik nu ook weer niet te veel over de prijs klagen, 45 euro voor een viersterrenhotel is nu ook weer niet overdreven.

In een openluchtcafe raakte ik vanmiddag aan de praat met een gespierde Duitser. Hij bleek ik opdracht van Europol agenten in allerlei nieuwe EU-lidstaten op te leiden. Zijn specialiteit: special forces. Hoogst interessant en we waren dan ook pas een uur of drie later uitgepraat.

Ik ben de eerste om toe te geven dat alleen reizen soms best eenzaam is, maar alleen dan heb je zulke ontmoetingen!

Continue reading »]]> Vandaag had ik veel tijd om na te denken, aangezien ik van 5.00 tot 20.30 in de bus zat. En ik bedacht me dat Het Verhaal van deze reis nog niet echt was gebeurd. Het Verhaal voor op feesten en partijen, zoals een huwelijksaanzoek van een Noor, overnachten in een vrachtwagencabine of dronken gevoerd worden door een stil Russen. Iedere reis gebeurt me wel iets dat Het Verhaal wordt van de reis.

Vandaag gebeurde Het Verhaal van deze reis. Belogradchik is maar een klein dorp, maar voor Bulgaren een bezienswaardigheid. Pensions en kamers genoeg, dus ik had zoals gewoonlijk niets gereserveerd. Om 20.30 kwam ik aan in het dorp en ging vol goede moed op weg naar de adressen die keurig op een plattegrond stonden aangegeven. Nummer 1 was vol. Nummer 2 ook. Nummer 3 idem dito. Ik begon met een pietsje zorgen te maken. Bij nummer 4 deden de huurders zelf open, het bleek een heel appartement. Ook verhuurd dus. Maar dit gezelschap sprak goed Engels en nam meteen het initiatief de eigenaar op te bellen of hij nog iets mist.

Die nam niet op, maar in de tussentijd kreeg ik wat te de drinken aangeboden en maakten een praatje. Het was direct heel gezellig. De huurders zijn twee zussen tussen de 35 en 45, de jongste met haar man en twee zoons van 5 en 12. Na een half uurtje belde de eigenaar terug, er volgde een gesprek in het Bulgaars, kort overleg onderling en toen: je bent onze gast! We hebben toch nog een bed over en de eigenaar vindt het best. Wat ik namelijk niet wist; is dat het vandaag een nationale feestdag is en half Bulgarije een weekendje weg is.

Prompt kreeg ik nog meer eten en drinken aangeboden. En dan kun je niet meer weigeren natuurlijk. Dus ik moest aan het bier (dat ik zelden drink) en de tomaten (die ik niet lust.) Hoewel, de tomaten kwamen uit eigen tuin en waren stiekem nog best heel lekker!

Ik ben benieuwd wat de dag van morgen brengt, ga in elk geval alvast broeden op een mooi bedankje.

Continue reading »]]> Al een tijdje zat ze me aan te staren. En opeens was het net alsof ik mijn Russische ‘oma’ hoorde praten. ‘ Tsk. Going out with wet hair. You will get a cold. Tie it up. Now.’

Ah, grootmoederswijsheid dat je niet met nat haar naar buiten moet gaan beperkt zich dus niet tot Rusland. Ik ben ernstig in de verleiding om op koud beton te gaan zitten en af te wachten of er een dame naar me toe komt om me te vertellen dat ik onvruchtbaar word als ik dat doe.

Continue reading »]]> Waarom ben ik eigenlijk in Bitola? Tja, omdat het met een B begint en ik ook Macedonie wel eens wilde zien. Toeristisch gezien is Bitola zeker geen hoogtepunt.

Echt mooie dingen zijn er niet, de historische bouwwerken zoals twee oude moskees zijn ernstig verwaarloosd. Het riviertje door de stad is vervuild en nodigt niet uit om gezellig langs te zitten. De ooit zo glorieuse bazaar van duizenden kleine winkeltjes ligt nu wat achteraf en herbergt weinig unieks.

Toch is het leuk hier te zijn. Bitola is namelijk wel een enorme terrassenstad, met lange wandelpromenade. Onder de luifels zitten overal mensen (goede!) koffie te drinken en mensen te kijken.

Dat heb ik vandaag dus ook uitgebreid gedaan. Wat me enorm opviel hier, zijn de meisje en vrouwen. Hoe verder naar het oosten, hoe opgedirkter de vrouwen, is altijd mijn observatie geweest. Of: hoe slechter de bestrating, hoe hoger de hakken. Hier gaat die stelregel niet op. Het publiek zou zo uit de Utrechtse binnenstad zijn kunnen gekomen: hier en daar hakken maar vooral gemakkelijke gympies. Rokjes, maar niet ultrakort. Make-up, maar bescheiden. Heel anders dan in buurland Albanie, waar ik veel jongedames toch best, uh, sletterig vond.

In de namiddag begon het weer te regenen en dat doet het sindsdien. In de omgeving moet nog een leuk dorpje zijn, maar voor morgen wordt niet echt beter weer voorspeld. Dus ik denk dat ik me weer aansluit bij de bevolking van Bitola: koffie drinken en mensen kijken!

Overigens heeft het gebrek aan toerisme een nadeel: ik ben nog niet een ansichtkaart van de stad tegengekomen. Vrees dus dat er een gat in mijn b-verzameling komt.