Ze brengt me mijn pantoffels achterna als ik weer eens op blote voeten door het huis loop, ik mag niet van tafel voor ik mijn appel heb opgegeten en ze controleert of ik wel warm genoeg aangekleed ben. Tamara, mijn gastmoeder, is met recht een gastmoeder. Ik zorg al een heel tijdje voor mezelf, dus het is wennen.
Tamara is, schat ik, 55 en oma van drie kleinkinderen. Ze woont pal tegenover de universiteit, maar wil me het liefst elke dag persoonlijk afleveren. Maar zoals het ook bij moeders hoort: het is echt een lieverd. Een keer hoesten en ze belt een dokter, twee keer en ze belt een ambulance. Uit school vraagt ze hoe het was en bij het ontbijt checkt ze of ik mijn huiswerk heb gedaan. Ze spreekt geen Engels, dus ik kom ruimschoots aan mijn oefening.
Iedere dag leert ze me nieuwe woorden en voortdurend corrigeert ze mijn grammatika. Ik vind het lief, ze gaat er echt voor zitten om met me te praten, ook al is het voor minstens zo vermoeiend als voor mij. En als ik de deur uit ga, vraagt ze of ik wel met een groep mee ga.
Kortom, mam, ga maar weer slapen, er wordt voor me gezorgd.
Loading tweets...
2 comments
mama en papa
January 16, 2010 at 8:45 am (UTC 0)
En dat valt niet mee voor “Laat Margreethje nou”
Papa
Jan
January 16, 2010 at 7:13 pm (UTC 0)
Je bent dus in goede handen.
Vertel eens wat meer over de huiselijke keuken van Ivan/Sacha-modaal. (de gemiddelde Rus).
Wat eten zij met het ontbijt, de lunch en ‘s avonds?
Want ik neem aan dat Tamara gewoon kookt en jij (soms) aanschuift?
Laat mij maar eens lekker likkebaarden.
Jan.